Ik ben nooit chagrijnig
Janny (46) gaf me een ferme handdruk. Ze was goed gekleed, stevige schoenen. Een vrouw die van aanpakken wist, leek me. Ze had fors overgewicht en blozende de wangen.
Ogenschijnlijk leek ze weinig last te hebben van haar overgewicht. Toen ik haar hiernaar vroeg, bleek ik het mis te hebben. Ze vertelde dat dit schijn was en dat ze dat wel lang hooggehouden had vanwege de kinderen en de zaak, maar dat ze daar nu genoeg van had en dat dit de reden was dat ze de afspraak had gemaakt.
Ik vroeg haar wat ze tot nu toe gedaan had om haar overgewicht te verminderen. “Van alles” zei ze. Ze vertelde me ook dat ze zelfs een paar weken in Portugal had vertoefd voor een health- en beauty kuur. Dit had haar man haar cadeau gedaan, vertrouwde ze me toe.
“Veel bewegen, lekker zwemmen in het zwembad en in de zee, heel gezond eten en lekker verzorgd en vertroeteld worden. Als dat mijn leven was, dan was het wel gelukt”, bracht ze overtuigend, “maar helaas, zo ziet mijn leven er dagelijks niet uit”
Ik vroeg haar hoe haar leven dan wel er uitzag. Ze bleek de boekhouding te doen voor de zaak en ook privé. Daarnaast sprong ze bij in de zaak. Ze bleek er een fulltime baan aan te hebben, naast haar huishouding, die sinds kort nog uit haar en haar man bestond.
Pas toen haar jongste dochter als laatste het ouderlijke huis verliet, kwam langzamerhand het besef dat ze nog weinig haar eigen leven had geleefd. Ook begon ze steeds vaker haar knieën te voelen en had ze soms aan het eind van de dag last van zere voeten. “niet dat ik er chagrijnig onder ben hoor” verzekerde ze mij. “Ik ben eigenlijk nooit echt slecht gehumeurd en dat is heel handig”, lachte Janny mij toe.
Op een zeldzame rustige dag had ze ineens beseft: “ik word echt ouder en als ik nu niet ga genieten van het leven, nu niet doe wat ik zelf wil, wanneer dan wel? Dit is waarom ik nu van mijn gewicht af wil”. Ik knikte en liet merken dat ik dit goed kon begrijpen en stelde voor haar eetpatroon eens langs te lopen. Zonder eerst op de inhoud te reageren schreef ik op wat ze gemiddeld op dag at en dronk.
Ik vroeg haar daarna waarom ze de producten at die ze at. Ook vroeg ik haar wat ze zou missen als ze het niet meer zou eten of drinken. Bij het ontbijt stond o.a. een volkoren boterham met kaas naast een snee witbrood met roomboter en hagelslag. Toen ik haar vroeg wat dit laatste voor haar betekende, gaf ze aan dat ze dit al heel lang deed, dat het een gewoonte was en dat ze dit lekker vond.
Bij het navragen wat er zou gebeuren als ze dit niet meer zou eten, flapte ze er uit; “Nou dan word ik flink chagrijnig”, waarna Janny me geschrokken aankeek ……
Toen we daarna het hele dagmenu langsliepen, bleek dat ze over heel de dag “lekkere” momenten ingepast. Een koekje, een ijsje, wat dropjes, een bonbon, een wijntje enz.
Voor al deze dingen bleek ze verschillende redeneringen te hebben, zoals:
“het is er maar eentje,
ik neem het niet elke dag,
het is zo ongezellig als ik niet mee doe,
anders is de middag zo lang,
het staat er voor de klanten en ik loop er ook heel vaak voorbij,
ik loop de hele dag dus…..”
Ik legde haar voor of het misschien zou kunnen zijn dat ze zich zo “zoet” kon houden met deze versnaperingen en dus goed gehumeurd. Ze knikte en zei wat mokkend; “het leek toch wel heel geloofwaardig…”
Bijna direct hierna won haar optimisme al weer: “des te belangrijker dus dat om mijn eigen leven te gaan leven en te genieten”. Ik kon er volmondig mee instemmen en de kordaatheid waarmee ze binnen was gestapt, had ze weer helemaal terug.
14:13 28-10-2010
