Ik dacht dat ik alleen wat te veel van lekker eten hield
Marije (46) was een lange, stevige, klassiek geklede vrouw met donker krullend haar en donkerbruine ogen. Ze leek me een Zuid-Europees type, maar dat paste niet echt bij haar lengte en haar naam. Ze lachte toen ik haar dit zei: “Mijn vader is een lange stoere Fries, maar mijn moeder was wel een rasechte Italiaanse.” Ik hoorde trots in haar stem, maar ook dat ze sprak in de verleden tijd over haar moeder.
Toen ik haar hier naar vroeg, nadat ze plaats had genomen in een stoel, bleek dat haar moeder in Italië was overleden aan kanker toen Marije 15 jaar was. Zij was daarna met haar vader terug gekeerd naar Friesland. Haar vader was intens verdrietig en kon zijn draai niet meer vinden in Italië en wilde toen weer in de buurt van zijn eigen familie zijn. Ik vroeg haar wat dit voor haar betekende. ”Verschrikkelijk natuurlijk! Ik kende de taal maar een klein beetje en hier praatten ze ook nog Nederlands en Fries. Ik miste mijn moeder vreselijk en ook mijn vriendinnen en mijn vader waren moeilijk om mee te praten.”
Marije was even in gedachten verzonken, maar rechtte toen haar rug, keek me aan en zei: “Maar, dat is verleden tijd, het gaat nu over nu”. Ik glimlachte en nodigde haar uit om te vertellen wat ik voor haar zou kunnen doen. Het bleek dat ze lange tijd slank was geweest, maar sinds ze hertrouwd was, 7 jaar geleden, langzamerhand ongeveer 15 kg was aangekomen. Eerst had ze het niet in de gaten gehad, maar vooral de laatste paar jaren toen haar jongste dochter het huis uit was gegaan, was het gewicht snel gestegen.
Ze waaide met een hand langs haar rood geworden gezicht: “En nu ook nog van die opvliegers, volgens mij zit ik al in de overgang”. Ik wachtte af en nadat ze met een tissue haar gezicht had afgeveegd, vroeg ik Marije wat zij zelf dacht dat de oorzaak was van haar gewichtsstijging. “Ik weet het niet….. ik koop vaak wat van die lekkere dingetjes, van die lekkere Italiaanse koekjes en die eet ik dan tussendoor op…. en met die heerlijke zelfgemaakte Italiaanse pasta ’s kan ik ook haast niet stoppen. Ik weet niet wat dat is, vroeger had ik dat niet.”
“Italianen houden echt van koken en heerlijk eten, heel anders dan hier” en ze keek me wat triest aan. “Mijn huidige man is een lieverd hoor, veel beter dan mijn eerste man, maar wat eten betreft is er niet veel aan met hem….” en Marije zuchtte. “Als de meiden thuis zijn dan maken we er vaak een feest van, nou ja, ik doe dat. We kunnen daarna nog dagen van de restjes eten. Nou ja, ik dan” en ze keek me wat verschrikt aan. “Triest niet?” mompelde ze wat spottend.
“Uh,…. ik kan me er wel wat bij voorstellen,” zei ik wat geschrokken van haar spottende toon. Daarna weer ontspannen: “Het klinkt of je moeder, je de liefde van het koken en eten heeft meegegeven voor ze stierf. En dat jij dit tot nu toe ook steeds weer door hebt kunnen geven, tot je laatste dochter uit huis ging… Kan het zijn dat je je kinderen af en toe mist soms en wat kwaad bent op je man…..?”. Haar gezicht werd weer rood en met de ondertussen verfrommelde tissue streek Marije langs haar wangen en hals.
“Ben ik toch een emotie eter!? Ik dacht dat ik gewoon wat te veel van lekker eten en van koken hield. Mijn huidige man plaagt me daar namelijk vaak mee als ik weer uitgebreid met de meiden gekookt hebt. En ja dan word ik vaak flink pissig, het Italiaanse temperament hè,” klonk het met enige trots. “En dan schep ik nog een keer op, dan kan hij niet van tafel.
Italianen houden van lang natafelen met elkaar, heel gezellig….. Ik mis soms wat van die gezelligheid, mis mijn dochters, mis soms Italië en mijn moeder……” en Marije haar ogen werden zacht.
“Niet raar, zelfs wel slim dat je iets doet om het gemis aan die speciale gezelligheid wat te compenseren, maar misschien zijn er wel manieren om dit ook te bereiken zonder dat je er van groeit” legde ik haar voor. “Denk er maar eens over na en betrek je man en meiden er bij” stelde ik haar voor. “Ik hoor er graag weer over van je”. Marije bedankte me en pakte haar agenda. Toen ik haar naam op wilde schrijven bij de volgende afspraak zei ze: “Mijn Italiaanse naam is trouwens: Mare. Marije kennen ze daar niet, maar het was het enige dat mijn vader meebracht vanuit Friesland, zijn moeder heette zo”. Mare Hoekstra, schreef ik op en wenste haar een goede dag verder.
14:13 28-10-2010
