Instituut Xelf

Ik moest van mijn vriend hulp zoeken

Addy (29) kwam voor het eerst bij me. Ze zag er goed verzorgd uit; mooi gelakte nagels, een zwarte broek met bijpassend jasje en pumps erbij. In haar hand een zwart koffertje. Toen ik er naar keek verontschuldigde ze zich door te zeggen dat ze rechtstreeks van haar werk naar me toe was gekomen. Ze had iets overgewicht en ik was benieuwd naar haar hulpvraag, want die had ze niet genoemd, toen ze een afspraak maakte.

Ze ging zitten en streek wat nerveus met haar vingers over elkaar. Ik vroeg haar wat ik voor haar zou kunnen betekenen. Ineens verlegen, wat een contrast vormde met haar uiterlijk: “Ik eet nogal apart en mijn vriend en ik hebben er vaak ruzie over en hij heeft nu gezegd dat als ik geen hulp zoek, hij bij me weg gaat…”. Ik knikte Addy toe: “Zo, dat is niet mis… en nu heb je de stap gezet. Was het zo moeilijk om eerder hulp te vragen of vond je het zelf tot nu toe niet zo’n probleem?”
 
“Eh..., beide. Ik weet wel al heel lang dat ik wat gek doe met eten, maar toen ik nog niet samenwoonde viel het toch niet op. Op mijn werk eet ik meestal gezond en weinig. Thuis zag niemand wat ik deed, tot ik samen ging wonen”. Ik vroeg Addy wat ze dan ging doen als ze thuis kwam, want het was me nog steeds niet duidelijk waar het over ging, al kreeg ik wel vermoedens.
 
“Ik kan me moeilijk inhouden bij wat ik koop als ik uit mijn werk kom en bij het warme eten gaan de remmen los en als we ‘s avonds wat pakken ken ik ook geen grenzen”. Addy zweeg even en ging toen verder: “En nu is mijn vriend er achtergekomen dat ik spuug, maar als ik dat niet doe, word ik moddervet en dat wil ik absoluut niet”. Ik vatte haar woorden samen: “Dus als ik het goed begrijp vond je jouw eetgedrag niet zo’n probleem totdat je vriend bezorgd werd en zich er mee ging bemoeien?” “Ja, het lukte zo wel altijd om op een normaal gewicht te blijven en nu ga ik uitdijen, vreselijk vind ik dat,” en ze kreeg er een kleur van.
 
Er gingen vele vragen door mijn hoofd, o.a. over waarom ze het zo vreselijk vond om dik te worden. Hoe er vroeger thuis met eten en haar eetgedrag werd omgegaan. Hoe oud ze was, toen ze begon met spugen. Wat ze allemaal in huis haalde. Hoeveel, wanneer en wat ze overdag at. Hoeveel ze at als ze aan het schranzen was, maar ook over of ze zich realiseerde wat de gevolgen zouden kunnen zijn van regelmatig spugen. Ik keek op de klok; te veel om in één gesprek allemaal te bespreken.
 
Het leek me toch het beste om te beginnen met waar Addy mee geëindigd was en ik vroeg haar wat er zo vreselijk leek aan dik worden. Haar ogen werden kil: “Ik wil nooit voor vette teef uitgescholden worden, zoals mijn vader mijn moeder noemde als hij kwaad was. Ik wil niks meer te maken hebben met hen; zo armoedig en ziek!”.  Haar ogen spatten vuur. Ik was er even stil van; zo’n scheldwoord en zo’n kille woede.
 
Voorzichtig koos ik woorden: “Nee, dat gun ik ook niemand ….en lijkt me ook iets om van te gaan kotsen.” Addy keek me eerst wat verschrikt aan en zei toen “Ja, ik voel nu ook letterlijk zin om te kotsen, bah...! Dat zulke mensen het in hun hoofd halen om kinderen hieraan bloot te stellen” en weer woedend keek ze me aan.
 
Als tegenwicht zei ik zachtjes: “Volgens mij heb je nog veel opgekropte woede in je van wat je allemaal hebt opgevreten in je kinderjaren. Aan de buitenkant had je het nu zo mooi voor elkaar; een goede baan, een lieve vriend en tot voor kort mooi slank… Totdat die lieve vriend je nog beter leerde kennen, bezorgd werd en niet wilde dat jij jezelf kapot ging maken...”. Addy leek even verbaasd en toen werden haar ogen zacht: “Ja, een lieverd is het hè en ik was nog wel zo kwaad op hem, dat ik hier heen moest”. Ze pakte een tissue van het tafeltje naast haar en snoot haar neus.
 
Ik glimlachte en zei haar dat ze wat dit betrof een heel goede keus had gemaakt. Addy lachte: “Ja goed hè?”. Dit leek mij het juiste moment om nog iets over haar eetgedrag te zeggen. “Soms kan spugen even een opluchting geven van wat is opgevreten, letterlijk of figuurlijk, maar op langere termijn is het handiger om te leren je goed te uiten. Je hoeft dan niet meer eerst vervelend vol te eten en daarna te spugen, om je weer opgelucht te voelen.
 
Dit is niet zomaar opgelost denk ik, omdat je er al een vrij lange, helaas verslavende gewoonte van hebt gemaakt, maar je als je wilt, ben ik er voor je voor hulp en volgens mij krijg je hier wel ook steun bij van je vriend. De eerste stap heb je gezet… Je hebt al zo veel op de rit gekregen, dit gaat je ook lukken…wat denk je?” Addy knikte en antwoordde vastberaden: “Zeker weten, dit gaat me ook lukken!”. We maakten voor dezelfde week nog een nieuwe afspraak.