Instituut Xelf

Ik wil graag de slankste zijn

Rachel (18)  kwam in de meivakantie. Ze was nu bij haar ouders, anders meestal in Groningen. Sinds ze op kamers was gegaan, bleek ze fors gegroeid te zijn. Haar moeder had haar aangeraden om eens met een diëtist te gaan praten, vertelde ze me. Hoewel ze meestal juist niet deed wat haar moeder haar adviseerde, had ze nu toch maar besloten om te komen en was blij dat het in de vakantie kon.

“Vertel”, nodigde ik haar uit. Rachel begon meteen te vertellen dat ze altijd slanker was geweest dan haar 2 jaar jongere zusje en dat dit nu niet meer het geval was en dat dit echt niet kon. Ik vroeg haar hoe dit had kunnen gebeuren. “Nou ja, ik woon nu niet meer thuis, alles is anders geworden. Ik moet nu voor mezelf zorgen en er is niemand die op me let. Mijn zusje zie ik niet zo vaak meer. Niet dat we dikke vriendinnen waren hoor, we hadden meestal ruzie, maar juist daardoor lette ik beter op of zo. Zij is de lieveling van mijn vader, maar ik was altijd de langste, de slankste en de mooiste en nu dus niet meer en dat kan echt niet”.

“Vond je dat zelf ook, of waren en meer die dat vonden?” Rachel leek dit een rare vraag te vinden. “Het was gewoon zo en mijn moeder zei er ook wel eens wat over dat ze het jammer vond dat mijn zusje niet wat meer van mij had”. Ik vroeg haar of ze daarin een soort competitie had met haar zusje, wie de beste, de leukste, de slankste enzovoort was. “Ja, ik geloof het wel, ik wilde wel altijd graag winnen, de beste zijn en vaak lukte dat ook wel, al hield mijn vader het meestal wel met haar, als ze weer aan het jammeren was, dat het niet eerlijk was.

“En nu?” vroeg ik haar. “Ja, nu weet ik het niet goed meer. Alles is nieuw in Groningen. Ik doe maar wat met eten, ben hier vaak een van de jongsten. Ook in onze studentenflat. De meesten zijn al 20, 21 jaar. Het went wel al wat hoor, maar ik heb nog niet helemaal mijn plek. Ik pendel ook nog wat tussen hier en Groningen. Ik ga hier nog naar de kapper en naar de tandarts en een nieuwe dokter heb ik ook nog niet.

“Waar heb je nu behoefte aan?”  Rachel gaf aan dat ze meer structuur wilde meer wilskracht om af te vallen. “ Het is net alsof ik niet meer weet waar ik het voor doe en ik weet niet hoe het moet”. “Het lijkt alsof je drijfveer lang is geweest om te vergelijken en af te troeven. De beste, de slimste te zijn. Actie, reactie. Zowel met je zusje als ook met je moeder. Klopt dit?” Rachel knikte bedachtzaam en zei aarzelend: “ik denk het wel” .  Deden je ouders dat onderling ook met elkaar, elkaar aftroeven, bedoel ik? Toen volmondig: “ja, zeker, maar dat doet de hele familie. De broers en zussen van mijn beide ouders ook. Op feestjes gaat het er soms heftig aan toe!”

“En nu heb je de “underdog” positie in Groningen dit jaar, de jongste en degene die het nog niet allemaal weet en geen mensen die nog wat op je passen en je uitdagen” “Ja zo iets, nu moet ik het allemaal uit mezelf halen en dat is moeilijk hoor….” klonk het wat verdedigend.
Ik kon dit volmondig beamen, ook omdat ik het goed kende uit mijn eigen jeugd toen ik op kamers ging, als oudste dochter. “Wil je  weer slanker worden dan je zus of ga je nu voor een stabiel en gezond eetpatroon en kijk je wat voor normaal gewicht er bij jou past?”.

Rachel wilde sowieso een stabiel eetpatroon en ook afvallen, maar wilde wel kijken welk gewicht bij haar zou kunnen passen. “Ik moet nu toch voor mezelf leren gaan”, was haar conclusie. Ik vroeg haar de komende week een eetdagboek bij te houden en we maakten voor de volgende week een nieuwe afspraak.