Instituut Xelf

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik 30 kg aan

Demi (27) was 14 weken zwanger van haar tweede kindje. Ze had bij de verloskundige aangegeven dat ze niet weer zoveel wilde aankomen als bij de vorige zwangerschap. Op advies van haar verloskundige kwam ze nu voor het eerst bij een diëtist. “Volgens mij eet ik niet veel, maar misschien klopt dit wel niet; ik weet het niet..” en ze keek me afwachtend aan.

Eerst wilde ik graag weten wat haar gewicht was vóór de zwangerschappen. Dit bleek ongeveer 10 kg hoger te liggen dan op grond van haar lengte een gezond gewicht zou zijn. “Dat valt toch wel mee? U moet mijn ouders en broer en zus eens zien. Ik ben veruit de slankste, zelfs nu nog!” klonk Demi verbaasd. Ik liet haar verder vertellen.

Het bleek dat ze altijd wel wat overgewicht had gehad, maar dat dit nooit een punt van aandacht was geweest omdat zij thuis er vanuit gingen dat dit bij hen hoorde. Ook toen ze veel groeide tijdens de vorige zwangerschap had ze hier niet zo bij stil gestaan. Wel had de verloskundige aangegeven dat het vrij veel was en dat ze wat moest oppassen met wat en hoeveel ze at. Pas toen ze na een jaar nog steeds 15 kg zwaarder was dan daarvoor, vond ze dat wel vervelend.

Demi had aan de bel getrokken, omdat ze ondanks haar ochtendmisselijkheid ook tijdens deze zwangerschap al flink aan het groeien was. Ik stelde voor dat ze een week een eetdagboek bij zou houden om te kijken wat en hoeveel ze at.

Na deze week kwam ze terug met haar weekoverzicht. Het leken kleine lijstjes en dat meldde ik haar.“Er staat echt op wat ik gegeten heb. Ik vind het zelf ook niet veel”. Toen ik beter keek zag ik dat ze alleen het eten had ingevuld, maar niet het drinken. “Oh, moest dat ook? U vroeg op te schrijven wat ik at”. Ik knikte. “Ja, dat is wel handig tenzij je alleen calorievrije dranken gebruikt zoals thee, koffie, light frisdranken of water”.

Ze bleek veel van melk en karnemelk te houden en van vruchtensappen. Light drinken lustte ze niet, net als koffie. Toen zag ik staan: een paar boterhammetjes, een kommetje yoghurt, wat chippies. Een koekje een appeltje en ik vroeg haar of ze de hoeveelheden wat preciezer aan wilde geven, omdat ik me dan een volledig een beeld kon vormen van wat ze at. Nu had  ik geen idee hoeveel haar totale hoeveelheid voedsel en calorieën per dag was.

De paar boterhammen bleken er 6-8 te zijn. Het kommetje bleek een bak te zijn van ongeveer 300 ml. Ze dronk ongeveer een liter melk en karnemelk uit totaal 4 grote mokken. Ook bleek ze enkele longdrinkglazen vruchtensap te drinken. Het koekje bleek te variëren van een kokosmakroon tot een gevulde koek en wat chippies bleek een half gezinspak te zijn. Toen ik aangaf dat ze forse hoeveelheden binnen kreeg, reageerde Demi verbaasd.

“Ik weet niet beter, vroeger thuis en nu ook nog hebben mijn ouders deze bekers en kommen. We hebben altijd zo gegeten. Ik dacht dat dit normaal was. Is dat echt zoveel?”
Demi vond het nog steeds moeilijk te geloven dat ze rond de 3000 kcal uit kwam.
“We hadden het er thuis nooit over; we konden altijd pakken wat we wilden. Ook snoep en als het op was kwam er gewoon weer nieuwe”.

“Mooi dat je nu hier bent en voor je eigen gezin hier wat anders mee om kunt leren gaan. Het handigst is waarschijnlijk de maten van je bekers, glazen, borden en kommen aan te passen en niet meer in verkleinwoorden te spreken. Hoewel je maag  registreert dat je minder binnen krijgt, slaan je hersenen geen “alarm”. Dit omdat je het “groter” noemt. Dan lijkt het meer en omdat je het wel allemaal kan opeten of drinken ervaar je het wel als genoeg. Probeer het maar eens. Nog steeds wat verbaasd verliet ze met deze opdracht de spreekkamer.