Instituut Xelf

Ut gaat dat ut slydjaget

Klaas (56) kwam voor de 2e keer en zijn plan om een gastric bypass te nemen had hij wat vooruit geschoven. Hij was van plan eerst zijn gebruikelijke voeding en alcoholgebruik aan te pakken.
Hij vertelde mij opgetogen dat hij al 3 kg kwijt was in 2 weken. “Ut gaat dat ut slydjaget. Ik hew al un paar galgen an de broek deen” en hij liet ze me ook meteen zien. Dit gewichtsverlies was wel wat te veel vond ik, maar dat liet ik niet merken en ik vroeg hem wat hij zoal had veranderd.

“Ik hew meteen teugen myn maten en thús seid, dat ik fan de diëtist gien alkohol mear hewwe mag. Ik dacht, dan bin ok drekt fan al ut geseur af.”  “Oh, en zeiden ze ook dat je dan wel een strenge diëtiste had?” Zonder volgens mij enig besef te hebben over de gevolgen voor mijn beroep, dat al de naam heeft van de juf met het wijzende vingertje, vervolgde hij: “Ja tuerlik, maar toën hew ik meteen seid dat ik een hiele strenge had en toen wast praat su over. Ik bin nyt foar ien gat te fangen hoar, dat hew ik wel leard”.

Ik liet het er maar bij, ook had ik Klaas helemaal het gebruik van alcohol niet verboden en leek het me zo ook niet de beste manier. Meestal werkt het op de langere termijn niet om alles weg te laten.  “Zijn er nog meer dingen die u veranderd heeft?  Bijvoorbeeld naar de fysiotherapeut gaan met uw knieën?” Hij keek mij aan alsof ik iets totaal nieuws te berde bracht. “Hew ik seid dat ik dat doën su? Ik weet daar niks mear fan. Wat mut ik daar, as ik soa affal, dan gaat de pine  fansels toch wel fut?

“Dat weet ik niet; ik ben geen dokter en ook geen fysiotherapeut, maar als het iets blijkt te zijn wat nu misschien al verholpen kan worden, kunt u veel plezieriger lopen en fietsen en  dan daardoor misschien ook wel wat meer”.  Ik zag aan zijn gezicht wel dat hij het niet zag zitten. “Wer mut ik dan allemaal heen fytse en lope. Ik loop en fyts genoech en foar de lol doën ik dat nyt”. Het leek me beter er op een ander tijdstip nog eens op terug te komen.

“Hoe ging het met het eten?”  “Nou best, ik skep mar ien kear op en dan hew ik ok wel genoech en ik hew teugen myn frou seid dat se nyt mear so feul make mut. Se is altyd bang dat we te kort hewwe, terwyl we just feul te feul spul yn hús hewwe. En de koeken mag se ok niet kope. We ete nou fruit, dus diëtiste, wat zegt u ervan?”. En hij keek me verwachtingsvol en met enige trots aan.

“Mooie stappen en een mooi resultaat” begon ik mee. Daarna legde ik uit dat het gewichtsverlies wel aan de hoge kant was, maar dat wanneer het voornamelijk door het weglaten van de alcohol kwam en hij het goed vol kon houden  het zo eerst wel  door kon gaan en dat het geen probleem was om op speciale gelegenheden eens een biertje te drinken. Het leek even of hij twijfelde, maar besloot toen: “Dat doën ik nou earst noch maar nyt; dan weet ik nyt of dat wel goed komt”.

“Is der noch mear, want ik su myn maat helpe met un boatsje út'e sloat hale en de tyd gaat hard. Ik zei dat hij eerst zo wel verder kon gaan en pakte mijn agenda. “Wannear mut ik hier wear komme?” “Nou ut mut  niet, maar is over een week of 4 een idee?”  Klaas vond het best en schreef de afspraak op in een kleine, wat verbogen bruine agenda die hij uit zijn broekzak haalde. “Hij leek het zelf ook te zien en liet me weten dat hij nu wel haast aan een nieuwe toe was. “Mooi cadeautje misschien voor Sinterklaas?”  “Dat krij ik elk jaar al met Sinterklaas, faste prik, dus dat komt goed”.

Steunend en kreunend kwam hij weer omhoog uit de stoel net als de vorige keer, maar ik liet nu achterwege hem er op te attenderen om naar de fysiotherapeut te gaan. “Ze werken weer niet mee hè?” “Nee, as se me nou res un paar nije knieën gaven in plaats fan un agenda dit jaar, maar dat sal der wel nyt in sitte”. “Ik denk het ook niet, maar je weet nooit wat hoe dat zit met de Goedheiligman”.  Hij gaf me een ferme handdruk en wenste me een gezellige Sinterklaas.