Instituut Xelf

Verzadiging in het brein? (2)

Chantal (42) kwam voor de 2e keer. Tijdens het eerste gesprek was het belang van rustig en bewust eten aan de orde gekomen voor een goed evenwicht tussen brein- en maagverzadiging. Ik was benieuwd hoe het hiermee was gegaan. Zeker omdat we uit elkaar gegaan waren met een nog onbeantwoorde vraag van haar: “Maar hoe kom ik hier toe; mijn hele leven is jachtig”.

Het consult begon in ieder geval goed, want ze zat al in de wachtkamer toen ik haar kwam halen en was niet te laat zoals de eerste keer. “Mooi op tijd” complimenteerde ik haar. “Ja, goed hè?” en Chantal volgde mij naar de spreekkamer.

Ze wilde er al meteen meer over vertellen terwijl ze achter me aan de trap opliep, maar omwille van de privacy en de rust, vroeg ik haar nog te wachten tot ik haar de thee had gebracht en we de deur van de spreekkamer konden sluiten.

“Oh jee, al weer te snel”. “Nou meer enthousiast volgens mij, maar ja dat brengt vaak wel een risico mee van: te snel, te veel, te gauw ja…” gaf ik haar terug terwijl ik tegenover haar ging zitten.

“Houdt je enthousiasme ook verband met je volle agenda, denk je?” vroeg ik haar.
Chantal fronste even de wenkbrauwen, maar antwoordde direct daarna: “Misschien wel ja, maar nu heb ik er een rustiger agenda mee gemaakt”. Ik schoot in de lach en zei haar dat ze dat met enthousiasme ook zeker zou kunnen bereiken en nodigde haar uit meer te vertellen.

Het bleek dat ze na ons gesprek de vorige keer meteen haar man gevraagd had om meer regelzaken van haar over te nemen, onder andere rondom het brengen en ophalen van de kinderen, zodat ze wat meer ruimte kreeg tussen de verschillende taken. Ook had ze de dag erna op haar werk haar collega’s laten weten dat ze het rustiger aan ging doen en had de conclusie van ons gesprek uitgebreid met hen gedeeld.

Ik schrok een beetje van haar snelle handelen en haar open zijn over ons gesprek op haar werk. Dit omdat de grens tussen impulsief en enthousiast soms dichtbij kan liggen en impulsiviteit vaak ook ‘brokken’ tot gevolg heeft.

Ik liet dit niet merken en Chantal vervolgde: “Ik heb ’s avonds ook meteen het schoolbestuur gemaild dat ik komend seizoen niet meer in de activiteitencommissie wil. Heerlijk, had ik veel eerder moeten doen” en Chantal zakte tevreden onderuit in de ruime comfortabele stoel. Ze keek me verwachtingsvol aan.

Nog voor ik iets kon zeggen vervolgde ze: “Oh, ja en nog bijna het belangrijkste vergeten; ik ben ook al de eerste van de 25 kilo kwijt” .
Ik feliciteerde haar en zocht naar mogelijkheden om haar stappen te waarderen en haar ook te beschermen voor teleurstellingen. “Je ziet er al rustiger uit en mooi dat je er anderen bij betrokken hebt. Dit soort grote ‘projecten’ lukt altijd beter met steun en hulp van anderen”. “Ja ze schrokken eerst wel even, maar ze wennen er wel aan”, zei Chantal strijdlustig. “Het ging ook veel te gek, zie ik nu achteraf wel”.

“Heb je het idee, dat ze je meer rust gunnen en je ook echt willen steunen?” Chantal dacht hier even over na vertelde lachend dat haar man als eerste had gezegd dat ze eindelijk verstandig was geworden en dat hij haar al zo vaak gezegd had dat ze meer moest ontspannen en zich niet zo druk moest maken.

Op haar werk en ook van de commissie kreeg ze wel steun in woorden, want ze vonden het wel begrijpelijk, maar was ze niet zo zeker van hun daden, omdat er nu veel meer werk bij hen zou komen te liggen. Ik liet het hier eerst bij en hoopte dat haar als iets van een risico op weerstand en tegenwerking op de langere termijn duidelijk werd, door dit zo te verwoorden.

Toen vroeg ik haar naar hoe ze dacht dat het kwam dat ze was afgevallen. “Meer rust en ook meer slaap denk ik nu vooral. Het eerste weekend nadat ik dit allemaal geregeld had, kwam ‘de man met de hamer’ zeg. Ik heb een paar dagen een gat in de dag geslapen en heb toen niet veel gegeten en ook niet gesnoept.”

“Ook rustiger gegeten?” vroeg ik. “Nou een beetje misschien, maar dat vraagt nog veel meer oefening, zo gauw gaat dat niet hoor. Ik ga hier wel gewoon mee door”. En we maakten een nieuwe afspraak.