Instituut Xelf

Verzadiging in het brein?

Chantal (42) kwam de 1e keer meteen ruim vijf minuten te laat.
“Ben ik nog op tijd?”, waren haar eerste woorden toen ze de voordeur verhit binnen stapte en mij de trap zag afkomen. “Nee, dat niet, maar welkom. Gelukkig ben je er”.

Al puffend en ondertussen nog bezig mij uit te leggen wat de redenen waren van haar te laat komen waren, volgde ze mij de trap op naar de spreekkamer op de 1e verdieping.
Ik vroeg haar of ze wat wilde drinken en nodigde haar uit plaats te nemen. Rustig ging ik in het keukentje bezig thee voor haar te maken, om haar de gelegenheid te geven zich wat te ontspannen en tot rust te komen.

Toen ik binnen kwam met haar en mijn thee, vond ze het nogmaals nodig sorry te zeggen voor haar te laat komen. Ik knikte haar geruststellend toe, waarop ze zei: “U zult mij wel een raar mens vinden”. Ik schoot in de lach en zei: ”Zeker, net als ik mijzelf zo nu en dan”. Hierop schoot zij ook in de lach en pakte haar beker thee. ”Lekker, was ik wel aan toe” .

Dit leek me het moment om te vragen wat ik voor haar zou kunnen betekenen. “Ik had gegoogled en toen kwam ik de naam ‘Instituut voor Psychische en Lichamelijke Voeding’ tegen en dat sprak me wel aan.
Volgens mij heeft dat met elkaar te maken”.

 “Wat heb je er over bedacht”, vroeg ik Chantal.  “Nou ik ben een echte stress-eter, dus dan eet je wanneer je geen honger hebt”. “En als ik moe ben, wil ik ook alleen maar lekkers en verder niks”.
Ze dronk in één keer haar kop thee op. “Had je zo’n dorst?” vroeg ik haar. Ze keek wat verschrikt op. “Nee, uh… ja…., weet ik niet. Ik doe dat altijd zo, geloof ik.”
“Eet je ook zo, met grote happen en  snel achter elkaar aan?”

Chantal dacht na, keek me aan en zei: “Zie je wel, daarom had ik dit instituut gekozen. Om deze dingen te ontdekken. Maar heeft dit een verband met stress en mijn groeien de laatste jaren?”
Ik  bleef haar uitnodigend aankijken. Chantal antwoordde zelf: “Ja, natuurlijk, maar hoe?
“Wat we er nu over weten is dat verzadiging in de maag kan plaats vinden, maar ook in het brein”. “Verzadiging in het brein?” Het leek Chantal grappig, maar ze bleef wel belangstellend.
 
Ik vroeg haar of ze het verhaal in de krant had gelezen over de mevrouw die 18 dagen zonder eten (met uitzondering van wat gras) had weten te overleven in de bergen in Spanje.
Ze knikte bevestigend. “En heb je ook gelezen dat ze elke dag op had geschreven wat ze in gedachten had gegeten? En dat dit haar honger stilde?”Verbaasd keek ze me aan.

“Ik denk dat dit haar redding is geweest”, ging ik verder. Toen ik het verhaal zelf las, herinnerde ik mij een docent die als 20-jarige enkele jaren in een concentratiekamp verbleef. Hij had opgemerkt, dat mensen die gingen opnoemen wat ze graag zouden willen eten, het eerst van de honger en vooral de stress hierdoor, stierven. Dit omdat zij het verlangen en daarmee de honger aanwakkerden.  

De vraag is natuurlijk: “Wat kun jij hiermee; wat is het verband met snel en onbewust eten en drinken?” Chantal dacht luid op na: “Minder verzadiging? Meer Honger? Meer nodig?” Ik knikte. “Ja, dat allemaal. Kun je je voorstellen dat dit kan leiden tot te veel eten om een gezond gewicht te houden? Dat de signalen van je brein niet overeen komen met wat er in je maag zit?”

“Ja, maar nu dient zich meteen volgende probleem aan. Hoe kom ik er toe om rustig en bewust te gaan eten en drinken. Mijn hele leven is jachtig”. “Ja, zo’n idee, had ik direct al bij je komst. Eerst dit wat laten zakken en daar een nieuwe afspraak voor maken?”

“Ja, ja, ik weet het. Ook dit wil ik snel opgelost hebben. Zeg  maar wanneer” zuchtte Chantal en ze pakte haar agenda. “Zeg jij mij maar wanneer je ruimte hiervoor wilt inruimen” . Ze ging akkoord en samen kamen we hier goed uit.