Als ik een dutje mocht doen...
Alie, 30 en moeder van een dochtertje van 7 maanden, was bezig gegaan met haar doelen- en stappenplan om af te vallen en ik had haar gevraagd haar moeilijke eetmomenten op te schrijven en aan te geven hoe en door wie ze het liefst gesteund zou willen worden.
Ze wilde me eerst vertellen dat ze nog niet met haar man had gesproken over zijn rol in dit geheel. Het leek haar beter eerst het hele plan op papier klaar te maken. Ik had zo mijn gedachten hierover, maar liet het voor wat het was en ging akkoord met haar voorstel.
Een paar momenten kwamen naar voren. We begonnen met de eerste die ze noemde:
“‘s Ochtends koffietijd als ik niet naar mijn werk ga en mijn dochtertje te slapen ligt neem ik meestal een koek, soms ook wel 2 of drie”.
Ik vroeg haar over de koffietijd ’s ochtends iets meer te vertellen. Ze vertelde, dat ze dan een koek wilde, vooral als ze er ’s nachts uit was geweest vanwege haar dochtertje en ze nog moe en slaperig was. Ik vroeg haar of haar dochtertje vaak wakker was ’s nachts en of het haar taak was om er dan uit te gaan. Het bleek om 2-3 x in de week te gaan en zij ging er altijd uit, want haar man Lars werd niet wakker van het gehuil en bovendien moest hij de ochtend erna weer vroeg op, dus…..
Ik stelde haar opnieuw een vraag namelijk of zij niet vroeg opstond en of Lars wist dat het effect op haar was dat zij hierdoor geen weerstand kon bieden aan koek en koekjes. Het bleek, dat ze ook opstond samen met haar man, omdat hun dochtertje dan toch ook wakker was. Ze schaamde zich voor haar snoeperijen dus dat had ze hem niet verteld. “Hoe zou je graag gesteund willen worden? ging ik verder.
Het duurde even, maar toen zag ik een twinkeling in haar ogen en ze begon: “Als Lars voor mij na zo’n gebroken nacht net zo’n “lunchpakketje” zou maken zoals ik dat nu voor hem doe, dan zou ik dat wel opeten en als ik dan nog een dutje mocht doen…”. “Mag je dan geen dutje van hem doen?” vroeg ik haar wat verbaasd. Ze moest het antwoord daarop schuldig blijven. “Ik geloof dat ik dat niet van mijzelf mag, ik heb het er met hem nog nooit over gehad”.
Ik adviseerde haar hier eens met hem over te praten: “Het lijkt me dat jij je man graag verwent en mijn indruk in hoe je over hem spreekt, is, dat hij ook heel dol is op jou! Volgens mij weet hij alleen een aantal dingen van jou niet, waar hij jou wel mee zou kunnen verwennen, klopt dat?” Alie wiebelde wat op haar stoel heen en weer. “Lars is een echte lieverd” en haar ogen werden zacht , “maar ik ben niet zo’n prater, tenminste niet als het over mijzelf gaat” voegde ze er aan toe.
“Mijn moeder is nog veel meer verlegen dan ik, die kon niet tegen mijn vader op. Mijn vader was een dominante strenge man; zelfs als ze bijvoorbeeld iets nieuws wilde voor de keuken vroeg ze hem of hij het wel goed vond. Gelukkig heeft Lars dat helemaal niet, misschien wel het omgekeerde juist, als je hem ook ziet met Wieke…….”
“Ga je een gesprek hierover met hem aan?. Lars is dus je vader niet en hij lijkt hierin ook niet op je vader……….” Alie: “Ja, natuurlijk doe ik dat”. Peinzend: “Raar hè, dat zoiets toch nog zo door werkt.”
“Denk je dat je nu ook met hem zou willen praten over zijn eetgedrag ’s avonds en het effect daarvan op jou?”
“Ik laat het u horen, de volgende keer”, lachte Alie me wat verlegen toe.
14:13 28-10-2010
