Als ik maar onder de 100 kg ben, dan...
Als ik maar onder de 100 kg ben, dan…
Silvia(49) gaf aan dat haar eetbuien ’s avonds vrijwel helemaal verdwenen waren sinds ze regelmatig was gaan eten en haar honger overdag niet meer wegdronk met water. De inhaalhonger was verdwenen. Toch was ze nog niet tevreden.
Oorspronkelijk was ze gekomen naar aanleiding van een gesprek bij een maagbandchirurg, die haar naar me had verwezen voor de begeleiding hierbij. Al gauw bleek dat niet zij een voorstander was van een maagband , maar de orthopedisch chirurg haar dit had aangeraden omdat hij vond dat ze niet (snel) genoeg afviel en hij anders geen nieuwe knie wilde plaatsen. Haar linker knie bleek versleten en daar had ze veel pijn aan.
Toen haar duidelijk werd dat zij zelf degene bleef die uiteindelijk de beslissing nam of ze wel of niet een maagband wilde, maar dat ze daarom wel zich kon laten begeleiden om te kijken of er nog andere mogelijkheden waren om gewicht te verliezen, besloot ze hierin te investeren. “Het voelde hier meteen goed”, zei ze.
De belangrijkste ontdekking was tot nu toe hoe spanningen en angst om voor zichzelf op te komen bij haar in een direct verband stonden met groeien. “Wat zullen ze wel niet denken” ging er vaak door haar hoofd, ondanks dat ze in haar leven en ook op haar werk niet voor de weg van de minste weerstand had gekozen. Ook dacht ze er aan om op haar 50e voor zichzelf te beginnen, waar ze enthousiast over vertelde en waarvan ze als laatste zei dat ze haar baan nog niet ging opgeven, want ze wilde wel zekerheid.
“Maar….”, zei Silvia: “Ik heb nog wel een probleem, want mijn gewicht zakt nu niet verder meer en ik wil toch onder de 100 kg zien te komen, want dan laat ik me aan mijn versleten knie opereren”. Ik vroeg haar waarom ze daarvoor onder de 100 kg wilde wegen. “Dan durf ik wel weer naar hem toe”; ze lachte er nu zelf een beetje ongemakkelijk bij.
Voor dat ze de laatste afspraak bij de chirurg had, voelde Silvia zich onzeker en had “voor de zekerheid” haar man gevraagd met haar mee te gaan. Toen ze bij hem binnen kwam, vertrouwde ze het nog minder. De chirurg draaide haar knie erg pijnlijk, waar ze niets van durfde te zeggen en hij zei: “Nou ja, ik opereer u toch niet, eerst maar een maagband, want u bent ook veel te zwaar”.
Silvia was verbouwereerd. Ze protesteerde nog door te zeggen dat ze al veel kilo’s kwijt was en dat ze niet sneller kon omdat ze niet veel at en niet gemakkelijk kon bewegen met zo’n zere knie, maar dit had geen effect.
Silvia dacht na en realiseerde zich nu: Dus toch weer “wat zal hij (de chirurg) wel niet denken”.
Ik opperde: “Misschien gaat het niet om hem, misschien gaat dit wel over jou. Ben jij wel bekomen van de schok dat jij niet op je intuïtie hebt durven vertrouwen, dus dat jij voor jezelf niet zo betrouwbaar bleek in een penibele situatie? Durf jij nu wel op je intuïtie af te gaan, in plaats van je te laten leiden door je angst en schrik van de vorige keer?”
Meteen noemde ze 2 voorbeelden waar ze dit wel gedurfd had en zich niet had laten leiden door haar angst wat anderen er wel van zouden zeggen.
“Ik ga meteen bellen voor een afspraak”, was haar eerste reactie daarna.
“Wacht nog tot je je zelfvertrouwen en mededogen goed kunt voelen en je niet meer voor “zekerheid” hoeft te gaan”, was mijn suggestie naar haar “en maak een goed plan zoals je nu ook doet voor je nieuwe onderneming en kijk wat er met je gewicht gebeurt”. Ze stemde hiermee in en verliet met opgeheven schouders de kamer.
14:13 28-10-2010
