Instituut Xelf

Blij dat 4 en 5 mei weer achter de rug zijn...

“Gabi Hofstra” stelde ze (55) zich voor en ze volgde me naar de spreekkamer. Haar chique zwarte rok zwaaide zwierig om haar benen. Ze ging zitten en pakte een zakdoekje om het zweet van haar gezicht te vegen. “Het zal de overgang wel zijn, samen met mijn overgewicht natuurlijk”, sprak ze in mooi Nederlands met een wat zuidelijk accent, leek het voor mij.

Ik glimlachte om de herkenning van deze overgangsklacht en vroeg haar eerst of ze wat wilde drinken en of ik er een glaasje water bij zou zetten. Ze koos voor thee en aanvaardde het glas water dankbaar. Toen ik terug kwam en dit bij haar neer zette, leek ze al wat minder rood en wat meer ontspannen. Ze nam meteen een paar slokjes van het water en ik vroeg haar mij de verwijsbrief te geven, die ze al op het bijzettafeltje had gelegd.

Toen ik de gegevens bekeek, zag ik dat haar meisjes naam Friedrichs was en ik vroeg haar waar ze geboren was. Het leek met enige tegenzin dat ze me een plaatsje noemde in de buurt van het Ruhrgebied in Duitsland. Ik complimenteerde haar met haar taalgebruik en uitspraak. “Ik ben heel taalgevoelig en het is één van de eerste dingen die ik ben gaan doen toen ik naar Nederland kwam in 1976.

Gabi leek nog steeds niet weer helemaal op haar gemak door deze vragen en daarom vroeg ik haar wat ik voor haar zou kunnen doen. Gabi vond dat ze ongeveer 25 kg overgewicht had en ze had last van pijnlijke knieën. Haar overgangsklachten zorgden ervoor dat ze tot nu toe niet de stap weer had kunnen zetten om af te vallen. Ik vertelde haar dat het goed was dat ze was gekomen, omdat in de overgangsperiode een aantal extra factoren meespelen, waar ik haar zeker meer over zou kunnen vertellen, omdat dit een specialisatie van mij is. Ik vroeg haar iets over haar geschiedenis rond haar gewicht te vertellen.

“Van heel mijn leven?” Ik knikte uitnodigend. “Wel…., de eerste 20 jaar was ik zelfs aan de magere kant. Ik kon soms niet eten van de spanning en regelmatig kreeg ik als straf ook geen eten”. “Je vader is na de oorlog niet meer de man van daarvoor”, zei mijn moeder vaak verdrietig, na weer een agressieve bui van hem. “Bovendien hadden we het heel krap; alleen op zondag vlees. Zodra ik kon, ben ik weggegaan naar Nederland en ik hoef ook nooit meer terug, al ben ik op 4 en 5 mei in Nederland wel zo veel mogelijk onzichtbaar”.

De eerste jaren in Nederland waren voor Gabi niet heel gemakkelijk geweest om zich als Duitse geaccepteerd te voelen en daarom had ze ook zo snel mogelijk de taal goed leren spreken. Toen ze hier op haar 23e trouwde, had ze de naam van haar man aangenomen. “Toen we wat gesetteld waren, zijn de kilo’s er langzamerhand bijgekomen. We hadden het goed samen. Al snel zijn onze kinderen geboren, we konden royaal leven en eten. En ik stelde weinig eisen”.

“Ik weet niet of het door de overgang komt, of dat ik nu meer tijd heb om na te denken, nu de kinderen de deur uit zijn, maar ik voel me steeds vaker opstandig in mij zelf. En betrap me er op dat ik nu soms echt vreetbuien heb”. Gabi wachtte een moment alsof ze me testte. “Op 4 mei wilde ik voor het eerst van mijn leven ook bij de Dodenherdenking zijn, voor alle mensen die geleden hebben, want niet alleen de Nederlanders hebben geleden….. ! En ik zou 5 mei willen vieren als echte vrije, zichtbare vrouw, maar ik durf nog niet”.

Ze liet haar tranen de vrije loop. Ik keek haar aan en zei: “Je lichaam wil je, door haar omvang, al lang ruimte laten innemen en zichtbaar laten zijn. En volgens mij, nu jij zelf ook. Hartelijk welkom, Gabi Hofstra-Friedrich, hier en in de rest van de wereld”, nodigde ik haar met mededogen uit. Het huilen ging over in snikken. Toen ze weer wat rustiger werd, herhaalde ze woord voor woord zachtjes: “Hartelijk welkom Gabi Hofstra-Friedrich…… Ik ben nog niet toe aan vieren, maar mijn rouwproces is wel begonnen, voel ik”.

“Misschien kan ik volgend jaar 4 mei wel mee met mijn man om het leed te herdenken van de Tweede Wereldoorlog en 5 mei als mijn vrijheid vieren, samen met al de anderen. Kilo’s lichter en zelf zichtbaar, hoop ik dan…! Ik dank u hartelijk voor dit gesprek, wanneer kan ik weer een afspraak hebben?”