Dat eten zo´n invloed op je heeft
Arjen Wesseling (69) had fors overgewicht, hoge bloeddruk en diabetes. Hij volgde op aanraden van zijn huisarts, een diabetescursus. De aanleidingen voor deelname, waren een wond die slecht heelde en de last die hij had van de warmte, mede door zijn slechte conditie en zijn overgewicht. Deze cursus bestond naast 2 groepsbijeenkomsten door mij geleid, uit een programma van 3 maanden bij een sportcentrum en 2 bijeenkomsten met een diabetesconsulente. Ik had met iedereen die meedeed aan de cursus, ook een persoonlijk gesprek geregeld om een voedingsberekening te kunnen maken en een persoonlijk dieet advies met een goede koolhydraatverdeling.
In de cursus had hij een formulier ingevuld met wat hij at en hoe laat. Hij schudde hier zo nu en dan zijn hoofd bij en ik hoorde hem tegen zijn buurman zeggen dat hij hier nooit bij stil had gestaan en dat dit toch het terrein van zijn vrouw was. Ik vroeg iedereen op te schrijven hoeveel calorieën ze zelf dachten dat hun voeding zou bevatten. Arjen zag ik een streep zetten en hij legde de pen demonstratief neer. Ik liet het zo, omdat ik wist dat ik hem toch ook nog persoonlijk zou spreken.
Toen hij kwam voor een individueel gesprek en ik zijn formulieren erbij pakte begon Arjen meteen: “U kon er vast geen wijs uit worden. Ik wist ook niet goed wat ik allemaal moest invullen”. Ik eet altijd gewoon wat de pot schaft en boodschappen doe ik nooit. Hij wachtte even en ging verder: “Met dat soort dingen hield je je vroeger niet zo bezig. Ik heb altijd hard gewerkt en was een gemakkelijke eter”.
“Mijn moeder had trouwens ook geen boodschap aan of we iets lekker vonden of niet. Ze was ook niet zo’n kookster en van die “liflafjes” die ze tegenwoordig hebben, had ze geen kaas gegeten en mijn vrouw kan wel lekker koken, maar ook heel gewoon”. Ik zei hem dat hij zijn geschiedenis met eten en zijn eetpatroon waarschijnlijk met vele van zijn leeftijdsgenoten deelt en dat er in de afgelopen 60 jaar enorme veranderingen hebben plaats gevonden en vertelde hem dat mijn moeder in de oorlog nog tulpenbollen had gegeten. Hij knikte bedachtzaam.
Ik vroeg hem of hij wel belangstelling had voor de berekening die ik had gemaakt. Arjen knikte bijna verontwaardigd: “Ik ben boekhouder geweest en kan prima rekenen. Heel wat beter dan de meeste jongelui van tegenwoordig”. Ik had er plezier in hoe hij hierop regeerde en samen spraken we zijn voeding door. De verdeling over de dag en hoe de inhoud hiervan van invloed was op de hoogte van zijn bloedsuiker, de hoeveelheid calorieën en de relatie met zijn overgewicht. Ook de vitamines en mineralen en hun relatie met gezondheid kwamen aan bod.
Arjen was geïnteresseerd en had allerlei vragen. “Dat voeding zo’n invloed op je heeft, daar was ik me tot nu toe niet zo bewust van”, eindigde hij mee. Het lijkt toch of alles altijd vanzelf goed gaat… en het is ook heel lang goed gegaan”, mijmerde hij nu. Zijn overgewicht liet hij hiermee buiten beschouwing, waarschijnlijk omdat dit heel zijn leven al aanwezig was geweest, zij het dat zijn gewicht sinds de Vut, nog wel weer flink gestegen was. “Ik wist wel dat ik wat minder moest eten en wat meer bewegen, maar verder had ik toch geen idee.”
Hij vouwde het papier dicht en zei: “Dus u maakt hier nu iets van dat klopt? ”. Ik zei hem dat ik wel een voorstel wilde maken, maar dit nog wel graag met hem wilde doornemen. Dit leek hem niet nodig: “Ik eet gewoon op wat u zegt”. Toen ik hem had uitgelegd dat dit een andere productkeuze zou betekenen en dat het nodig was dat hij ook wist hoe te variëren, ging hij akkoord met een vervolggesprek. Mede vermoed ik, omdat ik aangaf dat het handig kon zijn om zijn vrouw mee te nemen, zodat zij ook haar rol goed zou kunnen uitvoeren.
14:13 28-10-2010
