Ik eet terwijl ik helemaal geen honger heb
Lidi (64) kwam opgewekt binnen. Heel anders dan de eerste keer. Ik was benieuwd wat er in de tussentijd was gebeurd. Ze vertelde dat een juk van haar was afgevallen na mijn verhaal dat wilskracht niet een heel belangrijke factor is om te kunnen slagen. Het beklemmende gevoel rond haar maag was verdwenen.
“Maar ik ben nog niet afgevallen”, ging ze verder en dat is eigenlijk ook niet eens zo heel belangrijk. Ik realiseer me nu achteraf dat ik me erg bezorgd had gemaakt vanwege die beklemming om de maagstreek. Ik dacht ook al dat ik het misschien aan mijn hart had, maar ik durfde niet naar de dokter te gaan. Ik dacht: “dan begint hij weer meteen over mijn overgewicht”.
Hoewel ze de vorige keer wat timide over kwam, wilde ze nu wel doorgaan met vertellen. “Ik denk dat ik ook niet goed afval omdat ik ’s avonds voor het slapen gaan, nog van alles naar binnen werk, terwijl ik helemaal geen honger heb. Hier moet ik nu ook nog even vanaf”. Zo’n weerstand als ze de vorige keer had om dingen in haar situatie te veranderen, zo strijdlustig klonk ze nu. Ik gaf haar dit terug. Ze vertelde dat ze zich nu minder moe voelde en minder somber.
Ik vroeg haar meer te vertellen over haar vreetbuien ’s avonds. “Ik doe dat al een aantal jaren denk ik”, mijmerde ze. “Sinds we niet meer uitgaan ’s avonds, denk ik.” Het bleek dat ze goede vrienden hadden waar ze eerder regelmatig ’s avonds naar toe gingen en wat ze erg gezellig vond: “Dan had je eens wat ander praat. De laatste jaren komen we na zessen de deur niet meer uit”, zuchtte ze. “Mijn man houdt er niet zo van. Die is blij als hij thuis is en dat snap ik ook wel. Van mij hoefde het op een gegeven moment ook niet meer zo, wel zo gemakkelijk.”
“Wat leverde u zo’n avond op, hoe voelde u zich als u thuis kwam?” leek mij een zinnige vraag. Lidi noemde het levendig en krachtig, opgeladen. Ze bloosde er van en het huilen stond haar nader dan het lachen. “Ik wou dit helemaal niet weten”, kwam er benepen uit.
Ik liet het maar even gebeuren: “Volgens mij wist u dit eigenlijk wel, is het niet?” Ze knikte: “Ik weet niet hoe dit weer op te pakken”.
Het leek me ook niet nodig dat Lidi dit ter plekke al zou moeten weten. “U noemde in het begin: “Ik moet nu hier ook nog even vanaf”. Gelukkig ‘moet’ u niet, ‘even’ hoeft ook niet en of ‘nu’ het moment is, dat is ook aan u.” Ze knikte. “Dat weet ik nu……..”
“Wat u nu nog doet, is uzelf van energie voorzien door te eten. Alleen deze energie in de vorm van calorieën brengt u niet hetzelfde als een avond doorbrengen met vrienden. Daarom wordt u er ook niet zo tevreden van, denk ik, maar u hebt in ieder geval nu al weer meer energie. Kijk maar eens hoe u die in kunt inzetten. Tenslotte was u de vorige keer ook heel verrast over wat er gebeurde na dit gesprek.”
Haar gezicht klaarde op. “Ja, dat was zeker zo, ik zie ook wel hoe het nu gaat. Ik laat het u weten. Waneer zullen we de volgende afspraak maken?”
14:13 28-10-2010
