Ik heb dan wel wat verdiend
Dirkje (30) kwam voor de eerst keer. Ze begon op mijn verzoek te vertellen wat ze al gedaan had om haar gewicht naar beneden te krijgen. “Van alles, je kunt het zo gek niet bedenken, ik heb het helemaal gehad”. Ze vocht tegen haar tranen. “Sorry hoor, ’t zit me ook zo hoog en ik ben best wel wat zenuwachtig nu ”. Ze snoot haar neus.
Ze bleek inderdaad een uitgebreid lijnverleden te hebben. “Ik kan wel afvallen, maar ik houd het niet vol; het sluipt er toch langzamerhand weer in…..” “Wat sluipt er langzamerhand weer in?”, vroeg ik haar. Het bleek onder andere, dat Dirkje ‘s avonds vaak met haar man een paar wijntjes en wat chips of toastjes bij de tv nam. “Dat heb ik dan wel verdiend” vond ze “maar ik neem wel de light chips hoor”.
“Als je chips en wijn neemt, wat verdien je dan?” Dirkje keek me vragend aan. Ik stelde de vraag anders: “Als je het op hebt, wat heb je dan verdiend?” “Als ik het op heb, voel ik me schuldig, omdat ik wel weet dat ik beter een appel had kunnen eten en je wordt er natuurlijk dikker van. Bedoel je dat?” Dirkje keek me aan. “Ja, volgens mij is dat je verdienste, maar wat vind je eigenlijk dat je verdiend hebt? Ze antwoordde: “Ehh…. rust, gezelligheid, lekker ontspannen”.
Dirkje vervolgde: “Ik ben de hele dag alleen met de kinderen en overdag doe ik heel erg m’n best om gezond te doen en dan ’s avonds mag ik wel wat toch..?” Ik gaf haar volmondig gelijk: “Ja, zeker: rust, gezelligheid en ontspanning lijkt me een goed idee, maar toch geen schuldgevoelens en meer gewicht erbij hoop ik? Maar hoe gezellig wordt het eigenlijk met een wijntje en wat hapjes?” “Nou, ik vind het wel lekker…” protesteerde Dirkje zwakjes.
Ik bleef haar aankijken en ze begon te vertellen. Over dat zij en haar man het de laatste jaren niet meer zo leuk hadden samen. Toen ze hun gehandicapte zoontje Timo hadden gekregen, was ze erg gaan snoepen en veel gaan groeien. Ze kon dit moeilijk verwerken; ze wilde het graag zo perfect hebben.
Het overgewicht vond ze vreselijk en ze wilde niet dat haar man haar meer aanraakte. Ook ging ze lelijke dingen over zichzelf zeggen als vrouw en als moeder. Haar man had wel geprobeerd haar steeds weer gerust te stellen, maar ze geloofde hem toch niet. Hij werd er steeds vaker geïrriteerd van. Daarnaast was ze kwaad op hem, omdat het leek of hij geen moeite had met Timo.
“Ik vind het nu heel moeilijk me te ontspannen bij hem in de buurt en zie er tegen op om naar bed te gaan. Seks hebben we ook bijna nooit meer…. , maar ik houd nog wel van mijn man hoor.” Ze dacht even na: “Ik verheug me wel op een wijntje en wat lekkers erbij ’s avonds, heb ik toch wat”, flapte ze er uit en kleurde ervan. “Al geniet ik er niet erg van, dat durf ik niet meer, maar het ziet er tenminste wel gezellig uit... Stom hè, nu ik het zo vertel….” Ze keek naar de vloer.
Op haar laatste opmerking ging ik niet in, ervan uitgaande dat als ik zou zeggen dat ik haar niet stom vond, ze dit toch niet zou aanvaarden.
“Het lijkt me niet gemakkelijk om je zo slecht te voelen over je lichaam, jezelf als vrouw en als moeder. Dit terwijl je het juist zo mooi, goed, gezond en gezellig wilt hebben. Ik kan me voorstellen dat je behoefte aan “wat lekkers” hebt. Veel lekkers kan ik me zelfs wel voorstellen”. Ze durfde me weer aan te kijken.
“Dit is niet zomaar opgelost door een appeltje te nemen ’s avonds”, ging ik door .
“Nou dat zeggen ze bij de slankclub anders wel”, klonk het strijdbaar. Ik schoot in de lach en stelde voor andere manieren te zoeken die beter aan haar werkelijke verlangens tegemoet zouden komen. Ze had stof genoeg tot nadenken.
14:13 28-10-2010
