Ik kom hier nog wel, maar...
“Ik kom hier nog wel, maar dat is eigenlijk om afscheid te nemen, want ik heb mijn doel bereikt”. Wiebrich (56) ging met deze woorden zitten. Ze vertelde dat ze de 15 kg die ze had willen afvallen, kwijt was en dat ze geen last meer had van oprispingen, nu de buik niet meer zo in de weg zat. Ik bedankte haar voor de moeite die ze had genomen om me dat persoonlijk te komen vertellen en dat ik zei dat ik vond dat ze goede stappen had gezet in het afgelopen jaar.
“Ja, maar wel raar trouwens dat de bloedsuikers slechter zijn nu en de bloeddruk ook hoger was dan de vorige keer”. Verbaasd nodigde ik haar uit te vertellen wat er was gebeurd.
“Gebeurd? Met mij niks, maar mijn schoonzus, daar begin ik wel genoeg van te krijgen”. Ze vertelde me hoe ze betrokken was geraakt bij de perikelen rond de scheiding van broer en schoonzus.
Aangezien zij en haar man de peetouders waren van hun kinderen, vond ze dat ze op de vraag van haar moeder om toch alsjeblieft te bemiddelen “tussen die twee” niet nee kon zeggen. Eerst bleek haar hulp heel welkom, ook van de kant van haar schoonzusje. Echter steeds vaker bleek haar goede raad in de wind geslagen te worden en nu kwamen er zelfs regelmatig verwijten.
“Het klinkt of jullie in de reddingsdriehoek zijn beland” gaf ik haar terug. Ze keek me vragend aan. Ik ging verder: De reddingsdriehoek is een theorie over ongelijkwaardig gedrag tussen mensen. Ik tekende een driehoek met de top naar beneden. Boven in zette ik de redderrol en de achtervolgerrol en onderin de slachtofferrol en zette wat woorden bij de verschillende rollen.
“Als je in de reddersrol zit geef je adviezen gevraagd of ongevraagd”. Bij de slachtofferrol zette ik: Ja, maar…, ik kan dat niet….. en klagen… Bij de achtervolgerrol zette ik een beschuldigende vinger en de woorden: als jij dat nou beter had gedaan, wat jij wilt werkt niet bij mij. “Als je als reddende engel op dat moment iemand tegenover je hebt die zich naar de slachteroffer rol gedraagt of naar de achtervolgers rol dan wordt de reddersrol zwaar en frustrerend”.
Wiebrich knikte: “Ja precies, doe ik zo mijn best en nu gaan ze mij dingen verwijten” en ze keek er kwaad bij, “ik heb zo’n zin om er de brui aan te geven, maar ja ik heb het mijn moeder beloofd”. Ze zuchtte.
“Denk je dat hier je bloedsuikers verstoord van kunnen raken en bloeddruk kan stijgen?” vroeg ik haar. “Ja vast” , zei ze, “ik weet niet hoe het werkt, maar het zal er vast mee te maken hebben. Ik legde uit, dat bij stress het hormoon adrenaline verhoogd wordt en dat deze voor bloedsuikerstijging en voor bloeddrukverhoging zorgen.
“Wil je weten hoe je het adrenalinegehalte weer wat lager kunt krijgen?. Wiebrich knikte instemmend. “Je kunt in plaats van adviezen geven, kijken of je hen wat vertrouwen kunt schenken, dat zij er zelf uit kunnen komen. Als je de adrenaline toch omhoog voelt gaan, helpt direct al een beetje: zuchten, goed en rustig uitademen en gapen helpt ook. Wiebrich vond het niet heel moeilijk klinken, al sprak het gapen haar niet direct aan.
Wiebrich glimlachte: “Goh, dit had ik toch niet verwacht toen ik ging zitten. Toch maar goed dat ik nog langs ben gekomen, ook al was mijn gewicht al goed”. Dit kon ik beamen en ik gaf aan dat gewicht, bloeddruk en bloedsuiker samen mee bepalen hoe gezond iemand is en dat het belangrijk blijft om voor al die aspecten aandacht te houden.
Ik raadde haar aan beslist weer contact op te nemen als er iets niet in orde zou zijn. “Zeker weten en heeft u die theorie van de reddingsdriehoek ook op papier? Mijn man zal dat ook wel interessant vinden, hij vindt allang dat ik op moet houden te redderen.” Ze lachte nu zelf om het woord redderen en verliet met stencil de spreekkamer.
14:13 28-10-2010
