Instituut Xelf

Ik lijk op mijn beppe

Barbara (56) was al jaren in de weer met  haar overgewicht en tijdens het eerste gesprek bleek het moeilijk aanknopingspunten te vinden voor haar eetgedrag en haar gewicht. Ze kwam nu voor de tweede keer. In het vorige gesprek had ze me verteld dat zij de enige was in de familie die overgewicht had. Noch haar broers en zussen, noch haar ouders hadden overgewicht. Ook haar kinderen hadden nergens “last” van vertelde ze me met een mengeling van opluchting en ook verwarring.

Nu zat Barbara nog maar net en stak meteen van wal: “Ik heb iets ontdekt!”  Ik vroeg haar nog een moment te wachten zodat ik haar koffie kon gaan halen, want ik verwachtte een heel verhaal en dat bleek ook achteraf. Ze begon meteen flink in haar koffie te roeren en ik nodigde haar uit te vertellen wat ze ontdekt had. “Nou, ik was bij mijn moeder op bezoek. Die woont in een aanleunwoning hier in Sneek en daar ga ik nog regelmatig op bezoek en hoewel ze al 85 is, is ze nog heel helder. Ja, ik zal er eerst wat omheen vertellen, want anders is het moeilijk te snappen.”

“Dus, toen na een gebruikelijke opmerking van haar kant over mijn gewicht, nu over of ik me ook wat in ging houden tijdens deze feestdagen, zei ik dat het eigenlijk wel raar was dat er niemand in onze familie last had van overgewicht. Waarop ze voor mij heel verrassend antwoordde: ‘Maar beppe Brecht is heel dik geweest hoor! Jullie waren nog heel klein, maar pas toen pake overleed, is ze veel slanker geworden. Ik denk dat jij toen een jaar of vier was?’ Ik wist niet wat ik hoorde..!” en Barbara keek mij alsof ze wilde polsen wat ik daar nu van vond.

Barbara ging verder. “Ik heb mijn beppe (de moeder van mijn vader) alleen maar bewust slank gekend en nog wel heel lang, want ze is 98 jaar geworden. Mijn pake Peke herinner ik me alleen heel vaag. Hij had een rond lief gezicht en bijna geen haar en leek helemaal niet op mijn vader. Hij nam ons wel eens mee naar buiten in de zomer en ik heb daar goede herinneringen aan. Wel weet ik nog dat hij dood in een witte gladde soort jurk in de kist lag en dat ik dat eng vond.”

“En mijn beppe herinner ik me nog wel in hele grote lange jurken, maar nooit bedacht dat ze daaronder dik was. Ik vroeg mijn moeder of ze een idee had hoe het kon dat ze daarvoor zo dik was en daarna niet meer. Mijn ouders en wij ook nog, hebben namelijk een behoorlijke  tijd bij hen ingewoond op de boerderij, voor mijn vader de boerderij kon overnemen en mijn beppe elders ging wonen, dus zij kende haar goed.”
 
“Toen vertelde mijn moeder over haar schoonmoeder, dat ze moeilijk kon verwerken dat ze alleen één zoon had en geen dochter en dat zij zelf niet de schoondochter was die ze voor ogen had. Ze was heel jaloers en kon moeilijk zetten dat mijn moeder het goed kon vinden met haar man Peke. Hij was een gezellige vrolijke man, die met iedereen een praatje maakte. Hij zat ook in allerlei besturen en was vaak weg, wel ook te begrijpen vanuit zijn standpunt met een gefrustreerde vrouw thuis, denk ik, al snap ik mijn beppe ook heel goed.”

“Mijn moeder en pake leken wel wat op elkaar, vond mijn vader en mijn moeder vond dat mijn vader (haar man) weer meer leek op beppe, zowel uiterlijk als innerlijk. Zwaar op de hand, introvert en niet gemakkelijk. En toen haar schoonvader Peke overleed en beppe Brecht verhuisde, veranderde beppe Brecht; was ze aardiger, actiever, zachter geworden en slank….”  Barbara stopte en leek na te denken.

“En wat betekent dit nu voor jou?” vroeg ik Barbara. “Ik lijk dus op mijn beppe van vroeger, qua postuur, maar ook innerlijk. Ik ben ook vaak heel jaloers op anderen die zo leuk en vlot kunnen doen. Ik ben jaloers op mijn eigen man en zelfs jaloers op mijn eigen dochter…. Niet te verteren…..! Ik schaam me al heel lang hier diep van binnen voor, maar ben nu ook een beetje opgelucht dat het in onze familie zit en ik dus niet zo vreemd ben als ik dacht.”

“Ik kan mijn eetbuien nu ook beter plaatsen. Dat ik op feestjes me al moeilijk kan inhouden met eten en na feestjes waar iedereen het gezellig heeft gevonden, zo’n vaag gevoel van ontevredenheid overhoud, wat soms wel dagen duurt en dan blijf snaaien … Ik vind het zo moeilijk om spontaan gezellig over te komen, voel me vaak zo houterig en voel me niet gauw op mijn gemak. Wel net als mijn vader denk ik, maar hij snoepte niet. Hij was ook niet veel thuis natuurlijk. Zijn hart begaf het al vroeg, net als die van mijn pake, zijn vader.”

“En wat nu?” vroeg ik haar. “Eh, nou dit aan me zelf bekennen en hier vertellen is al een hele stap. Misschien me nog wat verder verdiepen hoe mijn beppe het later deed en daar van leren. Ik ben blij dat ik mijn man niet eerst heb hoeven te verliezen om te beseffen dat ik meer kan leren genieten van wie ik zelf ben.” Ik knikt instemmend: “Zeg dat wel, ik ben benieuwd naar het effect op de langere termijn op je gewicht.”
“Ik zal u op de hoogte houden”, meldde Barbara en we maakten een nieuwe afspraak.