Ik schaamde me nu nog meer
Roos (19) kwam voor de tweede keer. Tijdens het eerste gesprek was naar voren gekomen dat ze zich schaamde over haar gewicht en dat ze zichzelf ook de schuld had gegeven van haar forse overgewicht. Ze durfde hierdoor zich zelfs bij heel warm weer niet luchtig te kleden en was niet op strand of in het zwembad te vinden, hoewel ze erg van zonnen en zwemmen hield. Aan het eind van het eerste gesprek besloot ze: “Ik ben Roos en ik ga slank worden. Ennnn…. ik begin met het kopen van een zomerse jurk, lekker fris….en vrij”.
Bij mijn aantekeningen zag ik voor deze keer staan: aandacht aan het snoepen besteden. Dit op haar verzoek. Ik begon met haar te vragen hoe ze de zomerse weken was doorgekomen. “Het viel mee en het viel tegen” was haar eerste antwoord. “Vertel” nodigde ik haar uit. Het bleek dat een jurk kopen best leuk was geweest om te doen. Roos had een vriendin meegenomen, die enthousiast haar van alles had laten passen en het was gelukt om goed te slagen, ze had ook nog wat zomerse T-shirts gekocht en in haar overmoed zelfs een badpak.
Oefenen met minder negatief over zichzelf te doen en zich niet meer dikzak te noemen, was redelijk gelukt. Ze had aan een groepje vriendinnen gevraagd haar er ook op te wijzen als ze neerbuigende grappen over zich zelf maakte, zoals haar gewoonte was geworden. Roos was verbaasd geweest over de aardige reacties. Met haar zusje die haar vroeger vaak had uitgescholden, had ze nog niet gepraat. Wel met haar ouders die verbaasd waren dat ze nog zo leed onder haar omvang en ze waren erg blij geweest dat Roos nu hulp had gezocht.
“Maar toen kwam het….!” ging ze verder. “Bij de eerst volgende mooie dag belde Joyce, mijn vriendin, of ik mee ging naar het Makkumer strand in mijn jurk en met zwemkleren. Ze zouden er met nog twee vriendinnen en een paar vrienden heen fietsen”. De zomerjurk had ze thuis al eens in rondgelopen, maar nog niemand had dat verder gezien en het badpak al helemaal niet. “Je hebt nu geen excuus meer”, had Joyce gezegd en Roos had al bijna spijt dat ze haar had ingelicht.
Ze had zich laten overhalen. “Maar bij de gedachte alleen al om in badpak te gaan, bestierf ik het al bijna, jeetje wat erg. Alle negatieve gedachten over mezelf, raasden weer als vanouds in mijn hoofd voorbij”. Wel heb ik toen Joyce gevraagd niemand verder te vertellen dat dit mijn eerste keer was”.
Toen Roos aankwam was er één van de meiden die gevraagd had of ze iets nieuws aanhad, waarop ze wat gemompeld had, verder gebeurde er wonderbaarlijk niets. “Toch heb ik niet veel van de fietstocht bewust meegemaakt, zo gespannen was ik voor wat ging komen.”
“Direct toen we aankwamen, trokken de jongens hun shirt uit en renden het water in. Gelukkig moesten de andere meiden zich nog omkleden en ik had alvast mijn badpak onder mijn kleren aangetrokken voor we weg gingen, dus waren zij druk met zichzelf bezig en was ik zomaar klaar. Joyce fluisterde nog dat het best goed zou komen. Ze trok me mee en samen renden we het water in en ik liet mij zo gauw mogelijk vallen en zwom naar het diepere water, zodat niemand mijn lichaam meer kon zien”.
“Pas na een tijdje voelde ik het water om me heen en kwam er een vreemde rust in me. Ik kon wel huilen en lachen tegelijkertijd, echt waar….” Ze keek me aan alsof ze dacht dat ik haar niet zou geloven of misschien kon ze het zelf ook steeds niet helemaal geloven. “Ik wou er de hele middag wel inblijven. Dat heb ik ook bijna gedaan, maar toen moest ik er weer uit….”. Weer schaamde ik mij kapot en de anderen zeiden niet eens wat over mij, maar ze keken wel naar me, had ik het gevoel”.
“Toen ik weer thuis was heb ik eerst boven een potje gejankt. Ik was doodop en ook blij dat ik het zo heerlijk in het water had gehad met mezelf. Het voelde zo bibberig in me en toen heb ik een hele zak chips opgegeten en ook nog een zakje Smarties. Stom hè, oh nee, dat zou ik niet meer zeggen” en ze keek me wat onzeker aan.
“Nee zeker niet stom, vooral begrijpelijk. Als je gewend bent om te gaan snoepen als je emotioneel uit evenwicht bent, dan is snoepen na zo´n moeilijke stap niet raar. Maar had je deze middag willen missen?”
Roos schudde heftig met haar hoofd. “Nee, dat niet. Het zwemmen zelf en de zon zo op mijn gezicht, dat was heerlijk….., wat had ik dat al lang gemist. En ik had ook een lange tijd geen eten gehad, omdat ik zo lang in het water was gebleven, dus ik mocht ook wel wat hebben van mezelf, maar waarom neem ik dan geen boterham? ” Ik zei haar dat we daar het nu zeker verder over zouden hebben, want dat ik haar de vorige keer had toegezegd dat het ook over “snoepen” zou gaan. Roos keek opgelucht. Wordt vervolgd.
14:13 28-10-2010
