Ik snap hoe het zit, maar hoe verander ik het nu
Addy (29) kwam voor de tweede keer bij me. Ze had licht overgewicht. Tijdens het eerste gesprek was naar voren gekomen dat ze al langere tijd eetbuien had en spuugde. Haar vriend, waar ze sinds kort mee samenwoonde, was er achter gekomen en had nu geëist dat ze hulp ging zoeken hiervoor. Ze had een grote angst voor dik worden ontwikkeld, door hoe haar driftige vader met haar dikke moeder om was gegaan. Ook had ze hierover veel woede opgekropt.
Tijdens het vorige gesprek had ik terloops al wat antwoorden gekregen op enkele vragen die in mijn hoofd omgingen o.a. over waarom ze het zo vreselijk vond om dik te worden. Ik kon snappen dat ze niet net als haar moeder voor “vette teef” uitgescholden wilde worden. Ook snapte ik waarom ze nu confrontaties met haar vriend uit de weg ging en ik begreep dat de eetbuien al op jonge leeftijd begonnen waren.
Ze had nu in tegenstelling tot de vorige keer, vrijetijdskleding aan. Ze was wat eerder van kantoor weggegaan, zodat ze nog ruim de tijd had om zich om te verkleden en zich rustig voor te bereiden op dit gesprek. “Want het hakte er toch wel in de vorige keer”, liet ze met meteen weten. “Vertel me er direct meer over”, nodigde ik haar uit en ging haar voor naar de spreekkamer.
Addy ging weer in dezelfde stoel zitten als de vorige keer, maar veel minder verlegen. Ze stak meteen van wal. “Ik kwam thuis en meteen brullen; ik kon haast niet meer ophouden. Mijn vriend wist niet wat hem overkwam, maar hij was heel lief voor me hoor. Ik wist zelf ook niet wat me overkwam, alsof het nu eindelijk mocht. Ik zag ineens het meisje voor me zoals ik tussen mijn, op elkaar scheldende ouders, zat en hoe ik dan gauw naar boven glipte en ging zitten eten. Tot nu toe werd ik alleen maar kwaad als ik er aan dacht en nu voor ’t eerst vond ik het zo verdrietig…..”. Addy stopte met praten omdat haar stem wat begon te haperen.
Addy vervolgde weer haar verhaal: “Het was of een last van me af gevallen was en ik was heel moe… Ik heb me de dag er na ziek gemeld”. Ik zei haar dat ‘vechten tegen’ veel energie kan kosten en dat wanneer dat ineens wegvalt, je inderdaad overvallen kunt worden door moeheid. “Ik ben wel een aantal dagen de kluts kwijt geweest en nog steeds wel wat”. Ik herinnerde Addy er aan, dat het pas 4 dagen geleden was, toen dit gebeurde en dat haar reactie niet raar was. Addy knikte instemmend.
“De eerste dagen kon ik haast geen eten binnen krijgen en was ik meteen 1 kg afgevallen, dus dat beviel me wel, maar nu komt toch weer dat onrustige hongerige gevoel en wil ik weer veel eten en weer spugen”. “Ik snap nu hoe het zit”, vervolgde Addy, “maar hoe verander ik het nu?”.
Er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik realiseerde me dat ze nu waarschijnlijk met inhaalhonger te maken had, omdat ze enkele dagen te weinig had gegeten. Ik wilde haar iets zeggen over dat wanneer je afvalt doordat je tijdelijk je hongergevoel kwijt bent, deze kilo’s er ook zo weer aankomen. Ik herinnerde me dat ze de vorige keer gezegd had, dat ze overdag (te) weinig te eten en ’s avonds (te) veel, dus dat de verdeling over dag beter zou kunnen. Ook realiseerde ik me dat ik nog niet wist hoeveel en wát ze eigenlijk at op een dag.
“Hoe zag je voedingspatroon er uit tot nu toe? Ik wil dat graag weten, want als je een gewoonte wilt veranderen, is het belangrijk eerst goed te weten hoe de gewoonte van nu er uit ziet. En helaas is het niet zo dat, wanneer je de oorzaak van een niet handige gewoonte weet en die oplost, je meteen ook van de gewoonte zelf af bent. Wel maak je met een goed plan de kans groter om van je gewoonte af komen.” Addy knikt: “Oké“.
Naar voren kwam, dat ze uit schaamte overdag echt te weinig at en behoorlijk hongerig was als ze thuis kwam. Ook voelde ze zich vaak geïrriteerd door de honger. Daarnaast kropte ze gedurende de dag emoties op, omdat ze op haar werk niet goed voor zichzelf durfde opkomen. Deze zaken realiseerde ze zich na wat vragen en uitleg van mijn kant. Ik gaf aan dat ze eerst zichzelf goed moest voeden, voordat ze definitief haar eetbuien los zou kunnen laten, omdat anders haar lichaam te sterk zou protesteren.
“Groei ik dan niet weer meteen?”, vroeg Addy geschrokken. Ik zei haar dat dit wel aannemelijk was, maar dat deze weg waarschijnlijk toch noodzakelijk was om dit grondig aan te pakken. “Vertrouw je erop, dat wanneer je eetbuien weg vallen, je die paar kilo die je misschien nu groeit er weer af zullen gaan en waarschijnlijk wel meer?” legde ik haar voor.
“Ja, dat denk ik wel, want als je ziet wat ik nu allemaal naar binnen werk. Toen ik dat er uitspuugde werd ik ook niet zwaarder, dus…”. “Dus je gaat er mee beginnen je overdag meer te voeden, ook al vind je het eng?” “Ik doe mijn best”, verzekerde Addy me en we maakten een nieuwe afspraak. Ik verwachtte dat er nog wel meer vragen zouden komen, bijvoorbeeld hoe je goed voor jezelf op kunt komen, maar dat was voor een volgende keer.
14:13 28-10-2010
