Ik weet wel hoe ik moet afvallen, maar ja... het lukt mij niet alleen
Olga (26) kwam voor het eerst bij me en zette zo haar verhaal in. “Gewoon minder eten en meer bewegen, ik weet het wel…” zuchtte ze.
“Wil je er een wat andere kijk op horen? vroeg ik haar. Ze knikte.
“Ik denk dat veel mensen geen idee hebben hoe ze zich zelf of anderen tekort doen tegen wie ze dit zeggen: “je weet wel wat je moet doen, gewoon doen”.
Vergelijk het maar eens met een hoge berg beklimmen. Als iemand tegen je zegt: “gewoon klimmen, stap voor stap omhoog”. Hoeveel mensen komen denk je veilig en gezond boven?
Heb je enig idee wat er bij komt kijken aan voorwaarden, steun, inzet, kennis ,ervaring en geluk ? Weet je hoeveel en hoe vaak er specialisten om deze mensen heen staan?
Zelf begeleid ik ongeveer 25 jaar mensen met eet- en gewichtsproblemen. Naar mate ik me langer met deze mensen en deze materie bezig houd, krijg ik meer kijk op dat we nog maar zicht hebben op het topje van de ijsberg. Gewichtsproblemen gaan volgens mij over een veelomvattende (complexe) en ingewikkelde (gecompliceerde) problematiek.
De wereldgezondheidsorganisatie (WHO) beschrijft gezondheid niet voor niets als: een lichamelijk-, psychisch-, sociaal en maatschappelijk welzijn. Op al deze terreinen liggen kansen om je gewichtsprobleem aan te pakken, maar liggen er ook bedreigingen en valkuilen.
Over het grootste deel van wat we dagelijks doen, hebben we maar weinig bewustzijn. Zeker over onze innerlijke drijfveren om iets te doen of om te laten. Ook de “deskundigen” weten nog lang niet alles. Psychologen, artsen, diëtisten, fysiotherapeuten, sociologen enz. weten op hun gebied wat, maar lang niet altijd de samenhang en ook nog lang niet alles.
“Ik weet wel hoe ik moet afvallen” suggereert dat jij wel zelf zicht zou hebben op alle aspecten. Ook dat je alle support en de goede voorwaarden zou hebben om af te vallen, maar dat je gewoon te “dom”of te “lui” zou zijn of “te weinig wilskracht” zou hebben. Onzin wat mij betreft.
Ik heb in onze praktijk weinig van deze mensen meegemaakt.
Wel mensen die door de bomen het bos niet zagen, mensen die moe waren, gefrustreerd, kwaad, zich hulpeloos en/of moedeloos voelden.
Gelukkig ook mensen die stapje voor stapje weer meer grip kregen op hun (innerlijke) drijfveren en voorgoed afrekenden met de onmenselijke gedachte dat je als je iets weet, het ook automatisch kunt en doet”.
“Dus het is niet gek dat ik er hulp bij vraag” concludeerde Olga opgelucht na dit betoog.
“Zo is het”, bevestigde ik haar. “Laten we kijken wat we boven water kunnen krijgen over jouw stukjes puzzel en hoe die stukjes in elkaar kunnen gaan passen, zodat jij meer grip krijgt op je gewicht”. Het leek Olga een goed idee en zo zijn we begonnen.
14:13 28-10-2010
