Mijn moeder zat er ook altijd over te zeuren over mijn eten
Kirsten (21) kwam tien minuten te laat op haar afspraak. Ze had paars geverfd haar, grote oorbellen, droeg een kort hemdje dat boven haar te nauwe spijkerbroek uit puilde en witte hoge pumps. Ze kwam puffend de trap op. “Het was nog een pokke end lopen vanaf het station”, verontschuldigde ze zich.
Ik liet haar blijken dat ik blij was dat ze er nu was en nodigde haar uit om een lekkere stoel te kiezen en vroeg haar wat ze wilde drinken. Nog voor ik mijn keuzemogelijkheden kon aangeven, zei Kirsten: “ ik sterf van de dorst, heeft u wat fris, een cola of 7-up of zoiets?”
Ik vroeg me af wat dit zou gaan worden en gaf aan dat koffie, thee, water en sap een mogelijkheid was. “Een bakkie koffie lust ik ook wel, nee doe toch maar een sappie dan” en Kisten plofte in de stoel. “Wel gezellig hier” begon ze “heel anders dan bij de thuiszorg”.
Dit leek me een goede ingang om verder mee te gaan. Ik vroeg haar of ze daar ook was geweest vanwege haar overgewicht dat fors was. “Op mijn 12 e zat ik daar al” vertelde,terwijl ze gulzig haar sap in één keer opdronk, “maar toen had ik nog lang zo’n dikke reet niet als nu”, legde ze met een soort onverschilligheid uit, terwijl ze in de huid rond haar heupen kneep.
Ik zei dat ik er wel van schrok hoe ze over zichzelf sprak en wat ze deed: de akelige woorden, het knijpen en de onverschilligheid. “Ach, daar leer je wel mee omgaan, als je dat je hele leven al heb gehoord” leek ze mij gerust te willen stellen. “Mijn vader zei dat, mijn broer en wat dacht u wat ze op school en in een bar doen? En mijn moeder zat er ook altijd te zeuren over mijn eten, maar ze was zelf ook veel te dik.
Omdat ze in de verleden tijd over haar moeder sprak, vroeg ik haar of haar moeder nu niet meer dik was. “Ik heb geen idee, ik zie haar nooit, ik woon al 3 jaar bij mijn vader, nou ja soms eet en slaap ik daar, vertelde Kirsten alsof ze het wel een goede grap vond.
Het leek me een goed moment om haar te vragen naar hoe ze haar leven op dit moment vond en waarom ze nu graag een maagband wilde. “Ik wil er nu ook wel eens leuk uitzien leuke kleren kopen, een lieve betrouwbare vriend en bokser worden, net als mijn vader” voegde ze er aan toe en keek me uitdagend aan alsof ze tegenspraak van me verwachtte.
Ik begon met te zeggen dat ik haar dat van harte gunde en dat er leuk uitzien, een
leuke vriend en doen naar je hart ligt, voor de meeste jonge vrouwen een wens is. Voorzichtig vroeg ik haar of ze een idee had, wat het effect nu zou kunnen zijn op anderen, waaronder ook jongens, van hoe ze zich nu kleedde, hoe ze sprak over zichzelf en hoe en wat ze at en dronk.
Kirsten trok haar wenkbrauwen op: “geen idee; ze wagen het in ieder geval niet om grappen met me uit te halen; ik ben hun al lang voor”.
“Wil je van mij horen hoe je op mij over komt?” vroeg ik. Ze knikte, zei het matig enthousiast. Rustig sprak ik elk woord: “Ik zie voor me een mooie slimme meid, die zich opvallend en uitdagend kleedt en zich stoer mannelijk gedraagt, waarschijnlijk om haar zachte vrouwelijke kant, haar eenzaamheid, haar gebrek aan zelfvertrouwen te verbergen. Bang om gekwetst te worden, verlangend naar oprechte aandacht, liefde waardering en vriendschap.” Een jonge vrouw die al heel lang haar moeder mist…..”
Kirsten was in elkaar gekropen op haar stoel, haar voeten opgetrokken en stil liepen de tranen over haar wangen.
“Ik ben zo moe, ik baal er zo van, ik weet het niet meer, mijn moeder heeft mij nooit gewild en mijn vader deed wel zijn best, maar die weet het ook niet….”.
Ik liet de stilte en Kirsten keek me verdrietig en teleurgesteld aan. “Nu krijg ik zeker de maagband ook niet” constateerde ze alvast.
“Niet meteen, nee” lachte ik haar toe, “maar een maagband was toch niet je uiteindelijke doel, hoop ik?
Je wilde toch er leuk uitzien, een vriend en bokster worden? Daar zie ik absoluut mogelijkheden voor, misschien met maagband, misschien ook wel zonder maagband! Als zonder maagband zou lukken zou dat toch veel fijner en veiliger zijn, zeker voor je bokscarrière, denk je niet? “
“Ja, als dat zou kunnen, ik wil het zo graag anders zijn” klonk het zacht. “Ik beloof je”zei ik, “dat jij anders zult worden en vandaag is dat volgens mij al begonnen……..”
14:13 28-10-2010
