Van lekkers afvallen... dat kan niet
Nienke (17) had over het eten waarvan ze dacht dat ze dikker zou kunnen worden, nare gedachten gemaakt. Hierdoor was ze snel en ook onbewust gaan eten om zich niet steeds bang en schuldig te voelen.
Ze kwam voor een vervolggesprek en de vorige keer had ze een opdracht van me gekregen.
Ik had haar gevraagd enkele weken eens andere meer aangename varianten te bedenken dan :”oppassen…. hier word ik zomaar dik van” Dit leek haar een moeilijke opdracht, maar omdat ze zo ook niet wilde blijven denken en doen, wilde ze er wel mee aan de gang.
Ik vroeg haar dan ook hoe het met de opdracht was gegaan. “ja, wel goed.., maar wel moeilijk zeg”.
Ze was begonnen met te denken: “van dit eten word ik niet dik”, maar direct had ze er achteraan gedacht: “maar dat kun je niet weten…”. Hierdoor bleef ze ongerust toen ze het op at en genoot ze er ook nog niet van. Wel vertelde Nienke me, dat ze daarna op een gegeven moment bedacht had: “Nou ja, misschien word ik er dikker van, maar misschien ook niet”. En het laatste deel had ze zich aangenaam mee verrast. “Dat is toch al wat of vindt u van niet?”
Ik beaamde dit volmondig: “je hebt een overtuiging buigzamer gemaakt en daardoor jezelf al wat meer ruimte gegeven. Klopt dit?”. “Ja, ik vond het leuk dat ik kon bedenken dat ik er ook niet dik van zou kunnen worden en dat dit ook wel waar zou kunnen zijn”. Ze vertelde me er met wat schroom bij, dat ze toen wel sterk de neiging kreeg om steeds op de weegschaal te gaan staan, om te kijken of ze toch niet zwaarder was geworden. “En..?”, vroeg ik haar?
“Nee, niet aangekomen, maar ook nog niet afgevallen”. Ik vroeg haar of haar dit meeviel of tegenviel. “Nou eerst was ik toch wel wat teleurgesteld, want stiekem had ik dat natuurlijk wel gehoopt. Al wist ik natuurlijk wel dat dit niet zou kunnen, maar toen bedacht ik wel dat ik inderdaad niet was aangekomen en dat ik wel lekkerder had gegeten. Wat rustiger en met meer smaak, dus nee ik ben er wel blij mee”.
“Durf je een nieuw experiment aan?”. Nienke knikte voorzichtig ja en dus ging ik door: “Je hebt nu durven geloven dat je er niet dikker van werd en dat is ook gebeurd. Zou je ook durven bedenken en geloven dat je van lekker eten kan afvallen? Nienke verslikte zich bijna in haar thee. “Nee………..dat bestaat niet”, zei ze met een rood hoofd van het verslikken en/of van de schrik.
Ik vroeg Nienke wat er niet bestond: “afvallen van lekker eten met de klemtoon op lekker of de klemtoon op eten”. Hier moest ze over nadenken en beide versies sprak ze luidop uit.
“Nou lekker eten zoals een pizza, daar kan je toch niet van afvallen? En lekker zitten eten dat durf ik niet, want dan kan ik vast niet ophouden met eten”. “Het zou kunnen, maar is het een idee, dat je eerst de komende tijd een lijst maakt met eten dat jij lekker vindt en ook eens opschrijft hoe jij deze verschillende dingen het liefste zou eten?”
“Krijg ik daar niet juist erge trek van, om al die lekkere dingen op te schrijven? ”, vroeg ze wat benauwd. Ik wachtte nog even met antwoord te geven en ze ging door: “en ik weet niet zeker of ik u wel durf te vertellen hoe ik het liefste zou willen eten”. Ik veronderstelde dat ze zich ondertussen al een voorstelling had gemaakt, waar ze zich wat voor schaamde. Ik wist door haar reactie dat het proces al was begonnen en antwoordde: “Je hoeft mij niets te vertellen, begin maar door het op te schrijven, het aan jezelf te vertellen”.
Op haar vraag of ze niet erge honger zou krijgen, als ze alles zou opschrijven wat ze lekker vond, stelde ik haar voor dat ze me hierover direct mocht mailen of bellen. Dit stelde haar wat gerust. “Deal?” vroeg ik haar. “Deal”, beaamde ze.
14:13 28-10-2010
