Instituut Xelf

Mijn maagband gaat er uit - Een ervaringsverhaal

Mijn traject bij de diëtisten van Xelf
Sinds ruim 4 jaar heb ik een maagband. Met hulp van de maagband ben ik ruim 40 kg. afgevallen.
Mijn gewicht is al ruim 3 jaar stabiel. Bijna een jaar voor de operatie ben ik samen met Xelf begonnen met de voorbereiding. Ik kreeg veel informatie, maar ik kijk vooral terug op een periode waarin ik bezig geweest ben met bewustwording. Ik schreef een brief aan mezelf, waarin ik beschreef hoe ik graag wilde dat mijn leven er over 2 jaar uit zou zien. Ik weet nog dat ik heel erg verlangde naar innerlijke rust en naar het respect van mijn kinderen. Voor een zodanig dikke moeder konden kinderen geen respect hebben vond ik en zo gedroeg ik mij ook. Met mij hoefden zij geen rekening te houden.
Een onderwerp was de manier waarop ik mijn energie gebruikte over de dag. Ik werkte me een slag in de rondte, want ik moest toch laten zien dat ik wel wat kon en over discipline beschikte. Mijn uiterlijk deed toch het tegendeel vermoeden. “Als je dik bent ken je geen grenzen en ben je ongedisciplineerd.”
Zoals veel mensen met een eetverslaving was ook bij het contact met mijn lichaam erg verstoord. Hongergevoel kende ik niet. Toch kon ik een hele dag door eten. Ik leerde het verschil voelen tussen maaghonger en mondhonger. Ik at ook vaak om mijn moeheid te onderdrukken. Ik herinner me nog een eetoefening waarin we om de beurt hapjes van verschillende dingen namen, nadat we er eerst aan geroken en gevoeld hadden. Proeven werd dan heel intens.
Iemand met een eetverslaving zoals ik proefde nauwelijks. Dat stond ik mezelf niet toe. Ik realiseerde me in die tijd dat ik mezelf als een soort vuilnisvat gebruikte.
Eerder was ik wel bij diëtistes geweest. Daar maakte ik ook eetverslagen, maar dat was vooral gericht op de vraag: wat eet je en hoeveel calorieën krijg je binnen. Teveel? Dan moest je andere dingen gaan eten. Bij  Xelf werden de eet verslagen vooral bekeken en besproken op vragen als: hoe voelde je je op dat moment, wat waren je gedachten op dat moment, wat deed je? Allemaal gericht op bewustwording. Niet: wat eet je en wat kun je anders doen? Maar doe, denk en voel je wat het nodig maakt om zoveel te eten? En lukt het om daar iets in te veranderen? Nooit gericht op goed of fout, maar meer op: wat gebeurt er en wat wil je hiermee? Dat is een heel ander proces, wat veel langer duurt. Wat in mijn geval mijn een onderdeel van levensthema is. Ik schaam me daar nu niet meer voor. Eigenlijk ben ik wel trots op mezelf hoe ik met dit gegeven kan omgaan.
Weet je wat apart was: in deze periode hield ik me niet bezig met diëten, afvallen ed. Straks komt het wel goed, laat maar even, dacht ik. Maar door op deze manier met bewustwording bezig te zijn viel ik spontaan 7 kilo af. Raar hé? Of nee, nu weet ik dat dit niet raar is.
Ik weet nog dat ik die periode heb beleefd als een soort zwangerschap. Ik maakte me klaar voor het ontvangen van nieuw leven. En dat heb ik gekregen. Een nieuw leven. Zonder al die kilo’s aan ballast.
Wat een bevrijding.
Maar niet een leven zonder eetverslaving. Nee, zeker niet. Nog steeds is het mijn eerste neiging om te gaan eten wanneer ik moe of gefrustreerd ben. Maar ik ben het me meer bewust. Ik kan beter naar mezelf en naar mijn  lichaam luisteren en mezelf geven wat ik werkelijk nodig heb. Daardoor ben ik minder vaak zo moe. Ik ben minder streng voor mezelf. Van een lekker stukje noga kan ik nu intens genieten. Maar het blijft oefenen en het vraagt doorlopend mijn aandacht.
De maagband is daarbij een steun in mijn rug. Die herinnert mij er steeds weer aan: hé, hé, ik ben er ook nog. Denk om mij. Maar ik ben het die het stuur in handen heeft en vaste koers houd op de weg.
Binnenkort gaat de maagband eruit. Het blijft een band van kunststof. Het veroorzaakt problemen aan mijn slokdarm, die op den duur gevaarlijk kunnen zijn.
Dat gebeurt vaker. Doorgaans wordt de band dan vervangen door een zgn. gastric bypass of een andere vorm van een maagverkleining. Een ingreep die fors ingrijpt in het stofwisselingsproces, met blijvende gevolgen.
Ik heb weer contact gezocht met Xelf. Ik was wel in paniek en bang. Dat heb je er nou van. Zie je wel, je blijft voor altijd die eetverslaafde. Ik dacht dat het verstandig was om de raad van de dokter op te volgen om een gastric bypass operatie te doen. Hij heeft er immers verstand van.
Ik heb met hulp van Xelf stilgestaan bij alle kanten ervan. Ook weer bij mijn eetverslaving en mijn gewoonte om mijn werkelijke behoeften te negeren en te ontkennen. Maar nu weer een laagje dieper. Pijnlijk hoor om me weer zo geconfronteerd te voelen met wat ik doe met mezelf. Maar het helpt me ook weer verder.
Een paar weken terug heb ik met de chirurg besproken dat ik graag wil dat alleen de band eruit gaat. Dat ik graag tijd wil om te onderzoeken hoe het verder gaat met mijn slokdarm en met mijn gewicht. Tijd om mijn lichaam de kans te geven zich te herstellen. Zo niet, dan gaan we samen verder. De chirurg kan hier nu helemaal achter staan. Ik sta er immers achter.

                   Marjan  voor de opratie in 2009

En ja, het is weer spannend. Net zo spannend als 4 jaar geleden. Ik ben weer klaar voor nieuw leven. Een leven zonder overgewicht en zonder maagband Het “kind” gaat de deur uit.
Nu weet ik dat ik het niet alleen hoef te doen. Wel zelf ja, ik de regie,  maar niet alleen.
Soms ben ik bang, maar ik heb ook vertrouwen. Meer vertrouwen dan ooit.
Ik heb mijn aanvullende Zorgverzekering aangepast, zodat ik onbeperkt gebruik kan maken van de begeleiding Xelf. Een goede investering vind ik zelf.
Marjan